Samenleving

Bijgewerkt: mei 5


Ik herinner me nog als de dag van gisteren toen onze koning Willem Alexander bij zijn aantreden sprak over de 'participatiemaatschappij'. Hij zag / ziet de Nederlandse samenleving vermoedelijk als poel van mensen die constant bezig zijn met verbindingen leggen tussen elkaar. Ik heb een mooie alternatieve term verzonnen: de tegelijkleving. Misschien geldt het nog wel voor de hele kleine dorpen, dat participeren en dat samen leven, en wellicht ook voor sommige wijken.

Daar waar ik groot geworden ben echter, heb ik alles wat sociaal is alleen maar toenemend in elkaar zien donderen vanaf de jaren '80. Of het nou de afgeschafte brigadiers zijn op de basisschool, of het afgenomen aantal voetbalteams bij de voetbalclub. Of het nou de verdwenen kroegen zijn, als vestingen van sociale verbintenis, of de verdwijning van het fenomeen 'gastgezinnen' bij evenementen zoals het Kerkraads W.M.C. Die participatie, dat samen leven, groeit enkel nog als het gaat om eindeloos gebrabbel op sociale media, waar iedereen een groot deel van de tijd in lijkt te investeren die vroeger besteed werd aan werkelijk fysiek onderling contact.


Laat ik Facebook als voorbeeld nemen, een technologisch bolwerk waarop je duidelijk kunt zien dat mensen nog zeer zeker sociaal geëngageerd zijn. Filmpjes, foto's, teksten, discussies, zelfs live uitzendingen. Richting eind van de vorige eeuw had je enkel tv en krant, en de sociale verbondenheid was merkbaar 'op straat' .

Facebook is geweldig, vooral als het gaat om verjaardagen bijhouden of vanwege overlijdensberichten met daarbij condoleance optie. De messenger is voor mij persoonlijk interessant, als het gaat om info verstrekken over optredens - al is bellen sneller. Wat mijn probleem is: 'te'. Om een ver weg wonende vriend of familielid een bericht te sturen, handig. Echter om dagelijks hele verhalen over hondenpoep, burenruzies, of gewoon hoe goed het wel niet met je gaat (terwijl het niet zo is)(of hoe slecht het met je gaat terwijl dat inderdaad zo is) hier op te slingeren, noem ik ongezond. Ik heb bij wijze van test een x-aantal jaar geleden ook eens intensief meegedaan in dit 'circus'. Ik was er al gauw achter: je komt er niet meer vanaf. Het gaat maar door, van reactie, op reactie, op reactie.


Filmpjes, foto's, gesproken tekst van mijn part, zijn bovendien een heel slap aftreksel van de werkelijkheid.

Sociale media, over de gehele wereld verbreid. De politiek doet er niets aan, een teken dat het helemaal goed zit en het dus niets is dat slecht kan zijn voor de mensen. Alleen een beetje zeuren over privacy en nep nieuws, dat kan er nog af. Hetgeen me doet denken aan het Romeinse "brood en spelen". Brood is het punt al niet tegenwoordig, dat heeft iedereen. Spelen, daar maken sociale media zeer zeker deel van uit. Als 'het volk' die twee zaken maar heeft, dan kun je er mee doen wat je wil. Zoals miljarden naar 'Europa' pompen, of met allerlei onzinnige verboden - zoals het rookverbod -de zwijgende meerderheid pesten. "Oei, een pandemie? Ach, zolang we nog kunnen Facebooken / Twitteren / Pinteresten / Google Plussen / Linkedinnen / Instagrammen / Tumblren .. " enzovoorts. Echt op de barricades gaan vanwege misstanden, dat is voorbehouden aan een uitstervend ras. En de kids zijn sowieso rustig, die kunnen gamen - daar wijd ik hier niet over uit hier.

Het woord wat bij de tegelijkleving hoort: virtueel. Niet echt, niet tastbaar dus. Virtuele winkels zonder gezicht (hoe ziet mijnheer Bol bijvoorbeeld eruit?), in plaats van een echte winkel. Virtuele spellen: het spel speelt zich af op een stuk aluminium met plastic, als de batterij leeg is, is het spel weg. De sociale deelname via sociale media is weliswaar een echte deelname, maar dan aan een virtuele wereld. Facebook heeft het over een aparte tak 'virtual reality', maar volgens mij dus, is het op zich al virtual reality.

Ik pleit voor balans tussen het virtuele en het echte. Er gaat niets boven 'erbij zijn', en iemand kunnen zien / horen / ruiken (soms niet zo gunstig) / voelen. Je hoeft dat niet altijd te publiceren. Ik begrijp het hogere nut als je bedlegerig, invalide / gehandicapt of gedetineerd bent, of ook te oud / arm om op pad te gaan. Echter zitten ook gezonde en eigenlijk ook weldenkende mensen dag en nacht de sociale media servers vol te spammen met / af te struinen naar nieuws, en de schitterende omschrijving 'Facebook realiteit' is dan ook volgens mij een top term. Oppervlakkigheid zou je het ook kunnen noemen. Ik ga er nog héél even over door.

De Amerikaanse president Trump, tennisser Novak Djokovic, voorbeelden van mensen die ons continu op de hoogte houden van hun leven middels het posten van nieuwtjes. In oude tijden was zulk nieuws al achterhaald tegen de tijd dat je het op het nieuws zag of in de krant las. Twitter en FB zijn sneltreinen in vergelijking met die stoptreinen van weleer.

Nu, heb je wel eens een gesprek gevoerd met iemand die een Apple watch draagt, om maar iets te noemen? Die om de haverklap gewaarschuwd wordt vanwege de nieuwste berichten ? Immers, waar mensen continu berichten schrijven, moeten er ook ontvangers zijn. Vertel me of iemand dit nodig heeft, en, in hoeverre het helpt je eigen leven te leiden. Je bent op een gegeven moment meer begaan met zaken die zich op vele kilometers afstand bevinden, dan met wat er voor je neus gebeurt. Terwijl dat laatste veel en veel belangrijker is in de regel! Een gesprek, een feest, je bent er wel, maar ook weer niet. Je vervreemdt stukje bij beetje van je directe omgeving ten koste van het ongrijpbare, verder weg. En als iedereen het doet, lijkt het het ook nog niet eens erg. Het publiceren van zaken alsook dat continu bekijken van publicaties werkt verslavend, en kruipt in je levensstijl. Je voelt je op enig moment niet meer op je gemak als je een tijd niets meer hebt gepubliceerd of publicaties gelezen hebt.


En waar ligt dan nu de link met die tegelijkleving? Als iedereen toch alles van elkaar bijhoudt, dan is dat toch een samenleving? En daarnaast, als ik andermans berichten op FB 'like', dat bewijst toch ook participatie?


Neen. Het toverwoord hier is 'individualisering'. Die neemt toe, en de groepsactiviteit steeds meer af. De bereidwilligheid om iets te doen zonder dat er een beloning tegenover staat. De wil om in een club te gaan (in de breedste zin van het woord) en de regels van die club na te leven, en met je medeleden een sociale verbintenis aan te gaan. De jeugd sluit steeds minder aan, het individualisme kruipt via de ouders / door ontbrekend meewerken van de ouders ook in de nieuwe generatie. Loop je gewoon over straat, zie je daar ook steeds meer solisten passeren en je proeft het waar je maar komt. Je woont steeds minder samen in hetzelfde dorp, maar steeds meer tegelijk.


Laatste opmerking. Deze blog wordt gelezen door mensen die in deze leestijd heel wat anders zouden kunnen doen. Zelf ben ik ook Facebook-lid. Ik heb mede aan het www te danken dat mijn naam als artiest verspreid wordt. Een samenleving zonder internet is niet meer denkbaar. Echter, zoals ik hierboven schreef, het gaat om 'te' bij het gebruik van sociale media of ook internet. Ik heb zelf een balans gezocht en gevonden, denk ik. Ik ben naast mijn optredens bezig vooral met werkelijk te leven in de werkelijke werkelijkheid, en deelname aan (wat er nog over is van) de samenleving. Het thema samenleving is eigenlijk veel te breed voor dit simpele blogje, dat geef ik toe.




2 keer bekeken

Bezoekersteller

© 2020 designed by Ronnyron

`Harmonika muziek voor jong en oud!

+31 6 50 51 81 04

Start een chat met Ronnyron